ACHTERGRONDNIEUWS

Op 22 april vertrok Reimer Bosma (63, Franeker) om 9.00 uur vanuit de Sint Jacobsstraat in Leeuwarden voor zijn wandeltocht naar het Spaanse Santiago de Compostela. Deze van oudsher bekend staande pelgrimstocht hoopt hij eind juli te hebben volbracht. Dan heeft Bosma ongeveer 2700 kilometer afgelegd. Wat heeft hem bewogen om deze lange tocht te voet af te leggen? In elk geval is niet het einddoel belangrijk. De cultuur en de historie van wat hij onderweg tegenkomt boeien hem veel meer.

Als allround sporter heeft Reimer Bosma al heel wat hoogtepunten bereikt. Hij wil echter nog één belangrijke uitdaging aangaan: als vervent wandelaar –voor een Elfstedentocht of Vierdaagse draait hij zijn hand niet meer om- wil hij te voet naar Santiago de Compostela. Het plan daartoe is drie jaar geleden ontstaan bij zijn afscheid als directeur van de katholieke basisschool ‘De Kabas’. Dat het er nu pas van komt heeft diverse oorzaken. “Het eerste jaar na mijn pensionering had ik thuis nog allerlei klusjes te doen. Het tweede jaar had ik problemen met mijn enkel. Mei vorig jaar kreeg ik het te pakken. In Vézelay, een centraal punt op de pelgrimsroute in Midden Frankrijk, stond midden in het landschap boven op een heuvel een prachtige kerk gebouwd. Daar werd ik zeer door geraakt. ‘Ik ga het nu doen’, zei ik tegen mijn vrouw Sophie.” Die was het met hem eens:”Als je dat echt graag wilt, dan moet je dat doen”. Vanaf dat moment zijn de voorbereidingen begonnen.

Hier nam Reimer Bosma de beslissing: de kerk op een heuvel bij Vézelay.

Ontdekkingstocht
Daarna begon een ontdekkingstocht rond de symboliek van Santiago de Compostela. Internet was een belangrijke informatiebron. De grootste verrassing was misschien wel de afstand. “Ik dacht dat het ongeveer 1500 kilometer zou zijn. Lopend blijkt de tocht 2700 kilometer lang te zijn. Goede bergschoenen gaan 2500 kilometer mee. Ik heb nieuwe gekocht en hoop dat ik het er op red, want ik neem geen reserve schoenen mee.”

Het is ook niet te geloven wat er allemaal is te verkrijgen op het gebeid van lange afstand lopen. Bosma wil alles zo eenvoudig en goedkoop mogelijk houden. Dat betekent voor hem wild kamperen waar mogelijk, zelf eten maken, zelf kleren wassen, enzovoort. Zijn uitrusting mag maximaal veertien kilo wegen, twintig procent van het eigen gewicht. Alles is lichtgewicht en wordt precies afgewogen. Een schrift voor het maken van aantekeningen blijkt 91 gram te wegen. Dat is te veel. “Ik denk dat het nog te zwaar is. Ik ga nog een lichtgewicht schrift kopen. Als het vol is stuur ik het op.” Om met het thuisfront te communiceren maakt Bosma gebruik van de modernste technische snufjes. “Ik heb een mobieltje gevonden waar van alles op zit. Behalve dat ik er mee kan bellen bevat het ook internet, een fototoestel en een radio. Ik heb ook mijn eigen, meest klassieke, muziek erop gekopieerd.” Zo heeft hij onder andere een zwaar fototoestel uitgespaard. Om het mobieltje van stroom te voorzien heeft Bosma een oplader op zonne-energie aangeschaft. Die heeft hij op zijn rugzak bevestigd. Het heeft hem allemaal wel een aardige cent gekost. “Hoe lichter hoe duurder, maar ik heb alles via Marktplaats aangeschaft en dat scheelt.”

De pelgrimsroute van Sint Jacobiparochie naar Santiago de Compostela.

Route De officiële start van de Nederlandse route is in Sint Jacobiparochie. Bosma start in Leeuwarden. “Dat eerste gedeelte is erg saai. Bovendien kan ik dat stuk wel dromen.”  Het heeft ook te maken met het feit dat hij er niet in is geslaagd in Sint Jacobiparochie een stempel voor zijn stempel kaart te krijgen. “Er moeten daar drie stempel posten zijn. Tijdens mijn poging een stempel te halen was de eerste locatie, een café, gesloten. De volgende mogelijkheid was in een pension. Daar was niemand te bekennen. Het laatste adres was al lang niet meer actief.”

Bosma hecht aan cultuur en historie. Mede daardoor is de Sint Jacobsstraat in Leeuwarden als startplaats gekozen. “In de Sint Jacobsstraat zijn zeven putdeksels aanwezig. Daarop staat “Campus Stella”, met op elk deksel een andere afbeelding van een schelp. Dat heeft te maken met de legende van een slak die een lange tocht gaat maken. De laatste schelp is het symbool van Compostela. Op die Jacobsschelp lijken wegen naar één punt toe te gaan. Compostela is al vanaf het jaar 800 een Pelgrimsoord. Karel de Grote wilde een verenigd Europa realiseren. Daartoe organiseerde hij vanuit alle landen een vredesmars naar Compostela. De volken konden dan meer met elkaar in contact komen en Karel hoopte dat ze elkaar niet meer de hersens in zouden slaan.”

De Jacobsschelp

Onverwachte reisgenoot
Bosma voelt zich op zijn tocht naar Compostela geen pelgrim of vredesvechter. “Ik heb geen religieuze motieven. Een mooie kerkdienst zal ik niet laten lopen, maar dat is geen doel op zich. Het is vooral de verscheidenheid aan cultuur en historie onderweg die mij boeit.” Daarvan kan hij genieten met een onverwachte reisgenoot. Aanvankelijk zou Reimer Bosma de tocht alleen ondernemen. Tijdens een trainingsweekeinde met volle bepakking kwam hij in een rustig gebied tussen Holwerd en Dokkum een collega wandelaar tegen. Ze raakten aan de praat en deze toen nog onbekende lotgenoot, Cees Verwolf uit Lichtaard, zag wel iets in het initiatief van Bosma. Ze spraken af er op een avond met beide echtgenotes erbij over te praten. “Het klikte en we spraken af samen te gaan. Ieder neemt wel zijn eigen uitrusting mee. Mocht het niet gaan of een van ons haakt af, dan kan ieder alleen verder. Je hebt zo misschien wel minder contact met de mensen die je tegenkomt, maar je kunt je onderweg ook aan elkaar optrekken.” Overigens is hij speciaal voor het contact met de bevolking wel weer Frans gaan studeren.

Reimer Bosma (r) en Cees Verwolf, vlak voor hun vertrek in de Sint Jacobsstraat.

Goede start De eerste week is voor Bosma en Verwolf goed verlopen. Zwolle was even een probleem. Ze hadden niet zoveel trek om voor een slaapplaats helemaal om Zwolle heen te lopen. Contact met het thuisfront over een camping loste het probleem voor hen op. Ze liggen goed op schema. “We zijn rustig aan begonnen. We willen ons niet direct over de kop lopen. Gemiddeld lopen we 20 tot 25 kilometer per dag.” Rustdagen zijn niet ingepland. “Wat moet je zo’n dag doen! In rondhangen heb ik geen zin. Als we onderweg iets interessants tegen komen gaan we dat bekijken, maar we lopen er niet voor om.”

Met zijn rijke loopervaring onder diverse omstandigheden verwacht Bosma onderweg geen problemen tegen te komen. “Ik zie het meeste op tegen situaties waarbij er thuis iets mis is. Het moeilijkste voor mezelf is, vermoed ik, dat ik mijn vrouw Sophie zo lang mis. We hebben wel de afspraak om op bepaalde tijden de telefoon stand-by te hebben. En Sophie komt ons in Maastricht opzoeken. We hebben dan ruim vierhonderd kilometer afgelegd.”

Doel
Mocht Santiago de Compostele niet gehaald worden, dan heeft Bosma niet gefaald. “Het doel is niet belangrijk, maar de weg ernaar toe is belangrijk, daar moet je van genieten! Als ik er na twee weken of een maand helemaal tabak van heb, dan stop ik en ga ik terug. Ik verwacht het niet, maar het zou kunnen. Het is niet mijn ultieme doel Santiago te halen. Ik hoop het wel, maar dat staat niet voorop.”

Als Santiago wordt gehaald dan kan Bosma een certificaat afhalen. Maar of hij dat ook doet is maar zeer de vraag. “Dat soort dingen interesseren mij niet. Ik heb in mijn leven een heleboel titels gewonnen met tafeltennissen, bridgen, biljarten……, maar ik heb absoluut geen idee hoeveel. Ik heb alle bekers ook weggegooid. Ik ben voor mijzelf meer met de toekomst bezig, dan met het verleden. Trofeeën zeggen me helemaal niets.”

Eenmaal in Santiago gaat Bosma zo snel mogelijk weer terug. “Misschien blijf ik er nog een dag, maar daarna stap ik op de trein naar huis.” Op dat moment denkt hij waarschijnlijk nog wel even terug aan het cadeau dat hij bij zijn afscheid van de leerlingen van de Kabas kreeg. “Van elke leerling kreeg ik toen een gekleurd steentje. Daarvan kon ik onderweg steeds eentje laten vallen, zodat ik altijd de weg terug kon vinden.”