Zondag 16 september kaatste Pieter Scharringa op het Leeuwarder kaatsveld "Sonnenborgh" zijn laatste partij als hoofdklassekaatser. Aan een carrière waarin hij veel dank is verschuldigd aan Daniel Iseger en sponsor HBW is een einde gekomen. Na 22 jaar is het genoeg geweest. Reeds aan het begin van het seizoen nam Pieter deze belangrijke beslissing. "Een kwestie van keuzes maken", aldus Pieter. "We willen een stuk bij ons huis aanbouwen. Ik ben bouwvakker en ga het zelf doen. Het is niet te combineren met kaatsen op niveau. Daar moet je dan 100% mee bezig zijn."

Eeuwige tweede
Pieter is opgegroeid in Wjelsryp. In dat kleine dorp was sportief gezien weinig keus: gymnastiek en kaatsen, of het korps. Als achtjarige begon hij met kaatsen. Daar raakte hij aan verslingerd. Na zijn allereerste ledenpartij, met Sietse Langhout en Romke Veenstra als maten, kwam hij al met de krans thuis. Dat was een grote verrassing. Ondanks dat kenners hem aanspoorden vooral door te gaan, had Pieter niet direct het idee om een groot kaatser te willen worden. Dat kwam pas in zijn puberjaren. In de CFK-leeftijdsklassen onder dertien en veertien tot zestien jaar won hij veel met de afdeling Wjeslryp. Dat was een sterke afdeling, met naast Pieter kaatsers als Tjitte Bonnema, Jan Sietse Boomsma en Jan Willem van Beem. Pieter speelde diverse malen de finale van Bondspartijen, maar kon nooit winnen. "We waren in die tijd de eeuwige tweede. Steeds waren Berlikum of Tzummarum ons de baas."

Heen en weer
In het laatste jaar bij de jeugd stapte Pieter over naar de KNKB. Daarin kwam hij eerst voor Spannum uit, later voor Winsum. "Met Jochum Bouma en Durk Punter wonnen we voor Winsum nog een prijs op de Bond (vierde) en de Freule (vijfde). Voor zo’n kleine afdeling was dat fantastisch."
Met Bouwma en Punter won hij in de tweede klas al snel prijzen. De Technische Commissie nodigde het trio daarna al gauw uit voor de eerste klas en later de hoofdklasse. Pieter was toen zeventien jaar oud. Tot en met 2000 speelde Pieter afwisselend in de eerste klasse en de Hoofdklasse "Ik zat er wat tussenin. Ik ging steeds heen en weer van hoofd- naar eerste klasse en terug."

Tussenstop
In 2001 had Pieter er even genoeg van. Hij is toen zijn huis gaan verbouwen. Twee jaar lang heeft hij het kaatsen gelaten voor wat het was. Nou ja, af en toe werd hij nog wel eens door Luitzen Idsardi en John-Peter Boersma gevraagd een partij op eerste klas niveau mee te doen. Dan blijkt ook dat hij het nog kan. Van de zeven partijen waaraan hij meedoet, wint hij er zes. Het plezier komt weer terug.

Hoogtepunt
Pieter pakt in 2003 de handschoen weer op en begint zijn opmars naar de echte top. Met Johannes Boersma en René Jansen begint hij in de eerste klas. Het trio draait al snel bovenin mee en promoveert naar de hoofdklasse.
In 2004 wint Pieter verrassend de PC, het absolute hoogtepunt van zijn carrière. In het begin van dat jaar wilde het niet zo vlotten. Pieter degradeerde ook naar de eerste klas. In de tweede cyclus kwam Johan Abma het partuur van Pieter Scharringa en Daniel Iseger versterken. Dat bleek een gouden greep. "We wonnen veel en werden regelmatig uitgenodigd voor hoofdklasse partijen. Ook daarin pakten we regelmatig tweede en derde prijzen. We zaten daardoor in een lekker ritme." Op de PC liep het voor Pieter en zijn maten allemaal geweldig. "Ik was de gehele dag constant goed. Johan plaatste veel van zijn vervelenden ballen en daar konden veel tegenstanders niet mee overweg."

Dieptepunten
Echte dieptepunten heeft Pieter niet meegemaakt. Zware blessures zijn hem bespaard gebleven. Wel waren er momenten dat het niet wilde. "Je hebt veel en goed getraind en dan komt het er niet uit. Dan ga je na een wedstrijd naar huis en smijt je de handschoen in de hoek, dan wil je wel stoppen." Gelukkig is zijn vrouw Henrica er dan die hem dan weer over het dode punt heen helpt. ‘Kop er voor’ en dan gaan we weer." Hoewel Henrica zelf nooit gekaatst heeft kan ze zich wel verplaatsen in de sportbeleving van Pieter. Ze heeft zelf geturnd en aan paardrijden gedaan. Ze weet vanuit eigen ervaring wat een sporter op zulke momenten meemaakt.

Afscheidsjaar
Het seizoen 2007 zou voor Pieter het laatste jaar op hoofdklasse niveau worden. Dat stond aan het begin van het seizoen al vast. Hij wil opnieuw zijn huis verbouwen. Daar heeft hij een jaar vooruit getrokken. Om daarna weer op topniveau terug te komen is te lastig.
In het laatste seizoen nam Klaas Berkepas de plaats in van Johan Abma. "Beide zijn fantastische jongens, maar Klaas is over het gehele jaar constanter dan Johan. Johan had wel eens een dip, waarna Daniel het over moest nemen. Dat is dit seizoen nooit gebeurd. Dit partuur van 2007 is het sterkste waarin ik heb gespeeld."

Pieter ziet het gehele jaar 2007 als één groot hoogtepunt. "Ik heb nog nooit zo’n goed jaar gekaatst." Hij scoorde 31 punten voor het LC-jaarklassement, het beste uit zijn carrière. Zelf heeft hij daar geen flauw idee over. "Ik heb geen idee hoeveel punten ik bij elkaar heb gekaatst, maar dat interesseert me ook niet. Zolang ik met plezier kaats en nog met een prijs thuis kom kan het me niet schelen hoeveel punten ik heb (totaal 88). Ik heb ook geen idee hoeveel wedstrijden ik totaal gewonnen heb."

PC 2007
De PC van 2007 was wel heel bijzonder. Een paar dagen voor de PC was Pieter behoorlijk ziek geweest. "Dinsdag voor de PC heb ik de gehele dag in bed gelegen. Gelukkig was ik op tijd hersteld, mede door mijn masseur. Mensen om me heen hadden me gewaarschuwd goed te eten en te drinken. Dat heb ik gedaan, maar in de loop van de dag word je toch wel slap."
Pieter had voor de PC een gemakkelijk lot getroffen dat zijn partuur in de finale bracht Dat legde een extra druk op hem. "Je moet extra scherp zijn, want je weet dat je niet mag verliezen." Dan was er voor de finale ook nog de druk van buiten af. "Er zijn veel mensen die je aanmoedigen en die wil je niet teleurstellen. Meestal heb ik geen moeite om mij af te zonderen en me te concentreren. Dat viel toen niet mee." Pieter had een moeilijke start in de finale, maar zijn maten trokken hem uit het dal. "Als je dan ziet hoe Klaas en Daniel je steunen om toch weer in het ritme te komen, dat is grandioos. Petje af voor beiden"

Gaat publiek missen
Zijn kaatscarrier op hoofdklasse niveau zit er op. Als de verbouwing achter de rug is wil hij wellicht nog wel eens op een eersteklas partij meedoen, maar het hoogste niveau…..? nee, dat is gebeurd. Hij krijgt dan meer tijd om eens rustig te vissen of zich met zijn Australische vogels bezig te houden, zijn grootste hobby.
Pieter denkt vooral het publiek te missen. Pieter liet altijd merken dat hij er was. Fysiek, maar vooral ook verbaal. "De mensen komen naar de wedstrijd om wat te zien. Als kaatsers zijn we figuranten. Als je ze kunt bespelen en iedereen roept en schreeuwt, dan heb je ze op de hand. Dat vind ik mooi en dat geeft ook weer een stukje vertrouwen." Daniel Iseger zei het bij het afscheid treffend. "Het is een gemis voor de kaatssport dat je stopt. Je was altijd aanwezig."