De tranen springen je in de ogen. Tijdens het aanzetten springt de bidon uit de achterzak, precies op de derailleur die afbreekt. Tot overmaat van ramp kun je niet uit de clickpedalen komen en val je in de berm. Einde illusies? Het overkwam de 49-jarige Laas Bonnema uit Vrouwenparochie op 27 augustus 2005 tijdens zijn allereerste hele triatlon, die van Almere.

In het begin van de jaren 1980 raakt Laas Bonnema gefascineerd door de tv-reportages van de triatlon van Almere. "De beelden van die strijd, vooral met jezelf, heb ik altijd vast gehouden." In die tijd voetbalde hij nog bij CVO uit zijn woonplaats Vrouwenparochie. In het derde en vierde elftal bezette hij de rechtsback of rechtshalf positie.
In tegenstelling tot veel voetballers liep Laas graag een duurloop. Een fietstoertocht vond hij ook prachtig. Samen met zijn fietsmaten van ‘Veenstra’s fietsclub’ uit Vrouwenparochie reed hij in de jaren 1980 diverse tochten.

Voetbal is een teamsport. Bonnema hield daar rekening mee. Als er getraind moest worden of een wedstrijd op het programma stond, Laas Bonnema was er. Hij liet er een trimloop of een fietstocht voor schieten. Veel van zijn teamgenoten hielden er een minder serieuze sportbeleving op na. "Een aantal liet het regelmatig afweten als er voetbal of schaatsen op tv was, of om andere onduidelijke redenen. Zelfs bij een wedstrijd kwam het voor dat die werd afgelast, omdat er daardoor te weinig spelers waren." Op een gegeven moment had Bonnema daar genoeg van. "In 1998 heb ik voor mezelf gekozen en heb ik voor het voetballen bedankt."

Bonnema werkt dan bij de Provinsje Fryslân. Via collegea komt hij in contact met de provinciale loopgroep "Zandlopers". Een aantal atleten van die loopgroep bereidt zich voor op de halve marathon van Marrum. Bonnema sluit zich bij hen aan en gaat bewuster trainen. Zijn eerste doel, Marrum, haalt hij in 1 u. 38 min.
Daarna krijgt Bonnema de smaak echt te pakken. Hij sluit zich aan bij de atletiekvereniging sv Friesland en doet regelmatig aan ‘loopjes’ mee.

Triatlons
Wederom geïnspireerd door collegae is Bonnema in training gegaan voor de triatlon. Daar nam hij twee tot drie jaar de tijd voor. Hij begon in 2002 voorzichtig met de kwart triatlon van Drachten. Met name het zwemmen bleek een ramp. Daarom ging hij bij zv Orca op zwemtraining voor de borstcrawl. Dat viel niet mee. "Met een plankje oefenden we de beenslag. Na één baantje was ik al helemaal verzuurd." Maar het ging steeds beter. "Na een jaar kon ik een kilometer al binnen twintig minuten zwemmen."

De trainingsopbouw begon in het voorjaar met 10 - 15 uur training per week en liep op naar 16 - 20 uur per week. "De schema’s heb ik van internet gehaald en aangepast op mijn doelstelling de triatlon van Almere tussen 12 en 13 uur te voltooien. Ik wilde niet afhaken omdat ik niet genoeg getraind zou hebben en daarom heb ik iets extra ingebouwd."

Bakfiets van Almere
Ondanks de goede voorbereiding, verliep de triatlon van Almere anders dan Bonnema had gehoopt. De ellende begon al tijdens het zwemmen. "Door de hoge golfslag op het Gooimeer kreeg ik veel water binnen. Daar had ik bij het fietsen nogal last van. Ik zat vol, moest veel plassen en kon weinig voedsel binnenkrijgen." Bij een bevoorradingspost had Laas een bidon vloeibare voeding aangepakt en in zijn achterzak gestopt. Die bidon joeg hem de stuipen op het lijf.

Off-road triatlon Ameland
Nog geen drie weken later ging Laas Bonnema een nieuwe uitdaging aan. Hij deed mee aan het Nederlands kampioenschap off-road triatlon op Ameland. Dat evenement speelde zich af op het Wad, in de duinen en op het strand. Daar kwam hij weer andere problemen tegen. Het zwemmen in open zee is wel even iets anders dan in een zoetwatermeer. Vooral de stroming op de Waddenzee speelde hem parten. "Op de trajecten dwars op de stroom dreef ik af. Mijn zwemtechniek was te gebrekkig voor de toenemende stroom. En het laatste deel tegen de stroom in, langs de kade, leek het of ik niet vooruit kwam." Als een van de laatste deelnemers kwam hij zelfs iets onderkoeld uit het water. Op een geleende Mountainbike begon hij daarna aan het fietsgedeelte. Door de kou en het geleende materiaal kon Bonnema in het begin de versnellingen niet goed onder de knie krijgen. Omdat er geen toeclips aan de pedalen zaten, stuiterde hij regelmatig van de fiets. Het lopen ging goed. "Ondanks alles was het wel een hele beleving."