COLUMNS
auteur: Bram Brouwer, sportpsychologie

Columns op deze pagina mogen worden gedownload en/of gekopieerd en geplaatst in uw eigen clubblad.

De redactie stelt daarbij als voorwaarde dat U de volgende bron en auteur vermeld:
www.nwfregiosport.nl en www.brambrouwer.nl .

Tevens dient u de auteur per e-mail te laten weten dat u het artikel plaatst. Voor elk ander gebruik is toestemming van de auteur nodig.

16 april 2008:

Inquisitie

Het is gelukt, de kogel is door de kerk, er is recht gedaan. ‘Der Jan’ heeft met een boete van tenminste één miljoen euro strafvervolging afgekocht. “Maar hij is wel schuldig,” verklaart het Duitse Openbaar Ministerie haastig, “we hebben bewezen dat Ulrich in de jaren negentig doping gebruikte.” Sommige reacties op de Telegraafsite bij dit bericht zouden bij het Dutroux proces niet hebben misstaan.

We mogen het Duitse OM feliciteren met het resultaat. Het was niet eenvoudig dit ‘misdrijf’ aan de kaak te stellen. Immers, je kunt het je niet voorstellen, dopinggebruik is volgens de Duitse wet niet strafbaar. Een wettelijke grond om deze ‘misdadiger’ te bestraffen ontbreekt. Als de, zeer appetijtelijke, koffiedame dit hoort roept ze emotioneel: “U kunt deze sportieve fraude toch niet onbestraft laten!!!”. De officier springt van achter zijn bureau op, loopt op haar af en doet wat hij al veel langer wilde doen. Hij geeft haar drie kussen, één links, één rechts en één recht van voren. “Bedankt,” roept hij, “je hebt zojuist de rechtstaat gered”. Vervolgens creëert hij ad hoc het juridische begrip ‘sportieve fraude’. Jan heeft sportieve fraude gepleegd, hij heeft zijn werkgever, de organisatoren van wedstrijden, de bonden, zijn mede renners en niet in het minst het publiek beduvelt. "Als dat niet genoeg is voor een zware straf, dan weet ik het ook niet meer", verzucht de officier.

Natuurlijk, de officier erkent dat dopinggebruik in de jaren negentig binnen het beroepswielrennen vrij normaal was. Het is maar de vraag of de hiervoor genoemde instanties daar niets van wisten. De boeken van Peter Winnen, Willy Voet, Erik Rijckaard en Jef d’ Hond zijn daar vrij duidelijk over en geven eerder de indruk, dat als je niet meedoet je er uit ligt. Maar als de officier dat bewijst, ondermijnt hij zijn eigen aanklacht. Immers, als gebruik van hoog tot laag bekend en geaccepteerd is, is er geen sprake van bedotten en dus niet van sportieve fraude. 

Blijft over: het bedotten van het publiek. Maar hoort dat niet juist tot de charmes van het wielrennen. De renner die in de kopgroep ‘stuk zitten’ simuleert en vervolgens de eindsprint wint. Of andersom, doen alsof je de ‘stenen uit de weg rijdt’, maar feitelijk geen trap meer kunnen doen. “Pas op, links” roepen en tegelijk via rechts demarreren. Sportieve fraude? Een miljoen boete of vervolging? Het OM krijgt het nog druk.

Of is de inquisitie in ere hersteld? Oké, ketters zijn vervangen door wielrenners, brandstapels door boetes of vervolging. Maar het principe, het achteraf en ad hoc creëren of verdraaien van regels, en bewijzen a decharge negeren, een stok zoeken om de hond te slaan, is niet veranderd. En dat voor een ‘vergrijp’ waaraan niemand aandacht zou schenken als u geen sporter bent.

Bram Brouwer, sportpsychologie