Iedere sport heeft dikke boeken met spelregels. Sportorganisaties leiden juryleden en scheidsrechters op om ze te controleren. De regels overtreden is oneerlijk en levert straf op. Dopinggebruik is erg oneerlijk en de straf is dan ook navenant. Het opsporen van dopingzondaren kost veel geld en voor de zogenoemde ‘out of competition’ controles moeten topsporters steeds laten weten waar ze zijn. Bijvoorbeeld, bij een gezellig avondje stappen treft een topsporter een leuke vriend of vriendin en blijft bij hem of haar slapen. Tijdens het voorspel even bellen waar je bent, is niet gepast. Dat zou het einde betekenen van een gepassioneerde nacht en van een mogelijke gezamenlijke toekomst. Echter de kans bestaat nu dat de sporter niet thuis is als de dopingcontroleur ‘s morgens aanklopt voor zo’n ‘out of competition’ controle. En niet aanwezig zijn, betekent vermeend gebruiker zijn. Kortom: topsporters leveren veel persoonlijke vrijheid in. Een dergelijke inperking zou in de rest van de maatschappij tot grote onrust leiden.

Al deze maatregelen staan echter in het teken van de eerlijkheid en dat maakt veel goed. Eerlijkheid staat in de sport dan ook hoog aangeschreven. In dit eerlijkheidsstreven behoren de olympische spelen tot de absolute top. Daarom beloven zowel sporters als officials tijdens de openingsceremonie met de hand op de olympische vlag en voor het oog van de wereld, dat ze de wedstrijden eerlijk zullen laten verlopen.

Na zoveel beloftes en verklaringen kun je niet meer twijfelen aan het eerlijke verloop van olympische wedstrijden. Dus ook niet als Marianne Timmer na één valse start op de 500 meter schaatsen gediskwalificeerd wordt, terwijl haar tegenstandster Choi Seung-Yong ook na één valse start de wedstrijd mag vervolgen. Dat is eerlijk, het staat immers in de regels. De heren regelneven hebben in hun wijsheid gemeend dat valse starts te veel tijd kosten. Daarom hebben ze een spelregel bedacht, die zegt dat er per start maar één valse geaccepteerd wordt. De tweede levert diskwalificatie op, ook als die de andere schaatser betreft. Overweeg dan nog het lange wachten van de starter voor hij het startschot geeft, de minimale beweging van de overtreders en de jarenlange voorbereiding van de schaatssters. Alle eventueel nog aanwezige twijfel over eerlijkheid vervliegt dan. Ook is het volkomen eerlijk dat je je als official kunt verschuilen achter spelregels die je eerst zelf bedacht hebt!

Hoeveel tijd kost een valse start eigenlijk? Gemiddeld dertig seconde, één minuut? We nemen het gemiddelde: vijfenveertig seconde. Hoeveel valse starts kent een gemiddelde schaatswedstrijd op de 500 meter? Vijf, zes! Hoeveel zijn hiervan een tweede valse start? Eén, misschien twee! Dus het accepteren van één valse start per schaatser zou maximaal anderhalve minuut extra tijd kosten.

Vanwege de veiligheidsmaatregelen moet het publiek ruim twee uur voor het begin van de wedstrijden aanwezig zijn. Door overbodige en regelneverige redenen verloopt het toernooi erg traag. Tussen de ritten in gaat veel tijd verloren. Per manche kost dit ruim een half uur. Hierdoor moet een, voor de 500 meter ongebruikelijke, dweilpauze ingelast worden. Opnieuw twintig minuten per manche, plus een uur pauze tussen de manches. Kortom: het publiek is zo’n vier uur bezig met binnen komen en het kijken naar ronddrentelende pommeranten, dweilende ijsmachines en een opdrogende ijsbaan. En dat voor twee keer vijftien keer veertig seconden, ofwel twintig minuten, echt schaatsen. Dat is maar liefst acht procent van de tijd. Je kunt dan niet ook nog eens anderhalve minuut aan die extra valse starts besteden. Dan zou het publiek te veel waar voor zijn duur gekochte kaartje krijgen en dat zou niet eerlijk zijn.