Gerrit Wolbers moet het even rustig aan doen. Hij is herstellende van een achillespeesblessure. Twee weken rust, koelen en elke dag masseren hebben hun werk gedaan. Voorzichtig pakt de ‘gespierde spijker’ de training weer op. Het is de eerste serieuze blessure in vijf jaar tijd.
Gerrit begon in 2002 als zevenjarig jochie met atletiek. Daarmee gaf hij gevolg aan zijn gevoel. Volgens zijn vader Jan Wolbers zat het er al vroeg in: "Hij kon kwalijk lopen, toen zei hij het al: Ik wil hardloper worden." Gerrit meldde zich aan bij de Franeker atletiekvereniging Spartacus. Eigenlijk moeten de kinderen er met alle facetten van de atletiek kennis maken. Daar voelde Gerrit niets voor. Hij wilde alleen maar lopen en daar kreeg hij bij Spartacus de ruimte voor. "Dat vond ik meteen leuk." Hardlopen op de weg vindt hij het mooiste. "Daar zie je wat meer. Op de baan loop je alleen maar rondjes en boslopen is niet echt mijn ding."

Tot het gaatje
Gerrit traint vier maal per week. Tweemaal bij Spartacus onder leiding van Olivier Siri en tweemaal per week met zijn vader Jan. Daarnaast doet hij tweemaal per week opdruk- en buikspieroefeningen. Gerit pakt de trainingen altijd heel serieus op. Als zevenjarig jochie liep hij na schooltijd in zijn woonbuurt altijd een vast rondje van een paar honderd meter. "De buren vroegen mij toen wel eens of ik strafrondjes moest lopen". Zo erg was het niet, maar volgens vader Jan laat hij het er nooit bij zitten. "Gerrit is niet gauw tevreden. Hij is absoluut niet lui. Hij gaat tot het gaatje, soms erover heen. En het maakt niet uit of het goed of slecht weer is." Pa en trainer Siri zien er daarbij op toe dat er voldoende rust in acht wordt genomen. Er is ook veel overleg tussen beide trainers.

Commentaar
Vader Jan begeleidt zijn zoon bij trainingen op de weg per fiets. Mensen die ze onderweg tegen komen geven dan wel eens vervelend commentaar, vooral als ze hem zijn zoon horen aanmoedigen. "Ik zou zelf graag meelopen, maar door reumatische aandoeningen lukt dat niet." Gerrit heeft het er niet moeilijk mee, vindt het juist mooi dat zijn pa hem traint.

Geen tegenstand
In 2003 liep Gerit in Franeker zijn eerste wedstrijd tijdens de Bolwerkloop. Hij won wel niet, maar de trend was gezet. Hij liet menig oudere loper achter zich. Gerrit had de smaak te pakken. Het plezier droop ervan af. Dat werd groter toen hij begon te winnen. De reisafstanden werden ook groter. "In de regio had ik niet zoveel tegenstand meer, dus ga ik nu regelmatig het land in." Maar ook buiten Friesland wint Gerrit, zoals de Brinkloop in Diever, Lauwersoog-Ulrum en Annapaulowna.

Hectisch
Wedstrijden zijn voor de familie Wolbers een hectische aangelegenheid. "Het gaat eigenlijk nergens over, maar het betekent heel veel voor ons. We hebben er een hoop voor gedaan. Elke loop is een kampioenswedstrijd, zoveel spanning zit er omheen." Die spanning wordt soms gebroken als een banaan volledig geplet uit de tas komt.

Geen cross
Gerrit is een echte flyer, niet een man voor de klei, daarvoor ontbreekt de kracht. In de wintermaanden doet hij desondanks toch wel eens aan een crossloop mee. Dan blijkt vaak waarom dat niet zijn terrein is. Bijvoorbeeld tijdens het Fries kampioenschap veldcross in Sneek. "Ik viel daar tot twee maal toe. Toch kon ik weer bij de kopgroep terug komen. Dat had zoveel kracht gekost dat ik net naast het podium stond."

Gevoelig
De grootouders van Gerrit zijn de grootste supporters van hem. De ouders van ma Simona gaan bijna altijd mee naar de wedstrijden en maken dan foto’s. Oma Keizer sponsorde Gerrit altijd. "Als ik goed liep kreeg ik vijf euro." Een jaar geleden is ze helaas overleden. Drie dagen voor de Rembrandt van Rijn loop in Sint Annaparochie overleed oma Keizer. "Ïk wilde persé lopen. Voor oma heb ik in Sint Annaparochie de medaille verdiend. Die is in de urn van oma gegaan" vertelt Gerrit met betraande ogen.
Kort daarna kreeg Gerrit opnieuw een klap te verwerken. Op 30 december overleed zijn looptrainer en idool Giovanni Andriol uit Welsrijp. Met beide tragische momenten heeft Gerrit het nog steeds erg moeilijk.

Toekomst
Gerrit blijft vooruitzien. Het komend seizoen richt hij zich op de baan met veel 800 meter wedstrijden. Daarmee moet de basissnelheid opgeschroefd worden. Als volgend jaar in Franeker mogelijk een kunststof atletiekbaan is aangelegd verwacht hij verder vooruit te gaan. Zijn ultieme doel is op de Olympische Spelen te starten op de tien kilometer. "Wat Bekele heeft bereikt, zou ik ook wel willen." Op zijn vroegst in 2016 kan hij die droom misschien waarmaken. Gerrit heeft in elk geval een enorme ‘drive’: "ik wil slagen als hardloper."