ACHTERGRONDNIEUWS

Amazone Marriët Hoekstra (20) uit Franeker komt uit een echte paardenfamilie. Met haar onmiskenbare talenten heeft ze al diverse Friese titels en andere grote prijzen gewonnen. Toch ziet ze zichzelf niet als een echte winnaar. Daarvoor mist ze naar eigen zeggen een killersmentaliteit en is ze soms te emotioneel.

Vonk springt laat over
De familie Hoekstra uit Franeker is een echte paardenfamilie. Moeder Tineke was een nationale top amazone. Zij heeft de rest van de familie met het virus besmet. Tegenwoordig runt Tineke met haar gezin het paardenbedrijf “Stal Aristocraat”. Dochters Marriët en Martine kregen het omgaan met paarden met de paplepel ingegoten. Beiden doen ook niet veel voor elkaar onder. Hoewel……., Marriet had het eerst helemaal niet zo op paarden. Ze ging liever voetballen met haar vriendinnen. Bij vv Tzum trapt ze nog steeds regelmatig tegen een bal. “Ik kon keihard tegen een deur rammen. Als ik op een pony zat ging het altijd mis!” Tot er op een gegeven moment een heel leuke pony voorbij kwam, Spikkeltje genaamd. “De vonk sprong toen pas over. Zij keek mij aan met een air van ‘wat wil jij nou!’. Ze was zo ondeugend en ze had ook wel een beetje mijn karakter, eigenwijs. Ze was mak maar liet niet over zich heen lopen.”  

Marriët kreeg aanvankelijk les van haar moeder, maar dat werkte niet goed. “Ze heeft mij toen ‘gedumpt’ op clubles bij de Welleruiters in Welsrijp.” Spelenderwijs kreeg ze daar het ponyrijden onder de knie. De clublessen gingen zo goed, dat ze het eerste jaar met Spikkeltje al direct clubkampioen werd. Daarna heeft ze haar gehele ponytijd les gehad van Jan Brink uit Makkum. Na haar ponytijd kreeg Marriët les van Folkert Kelderman. Tegenwoordig komt Kelderman elke dinsdagavond de hele familie les geven in hun eigen bak. “Dat is erg gezellig. Hij weet bij mij op een leuke manier de juiste snaren te raken.”

Wilde Knasser
Na “Spikkeltje” kwam “Knasser”, een wilde en gevaarlijke pony. Iedereen ontraadde het haar daar op te gaan rijden. “Mijn moeder heeft een oog voor talenten en kan goed omgaan met moeilijke paarden. Ze krijgt regelmatig moeilijke paarden aangeboden waar de eigenaar zelf niet mee uit de voeten kan. ‘Maak er maar iets van, ik kan er niets mee en anders moet hij naar de slager’, is het dan. Mijn moeder weet die paarden rustig te krijgen en het goede gevoel te geven door een gevarieerd programma en ‘liefde’ te geven. Mijn moeder vond daarom ook dat ik er alleen maar beter van kon worden door op Knasser te stappen. En het ging ook goed, al kon het geen topper worden.” Op een jonge Palomino-pony kwam het grote succes. Jan Brink had die pony uit Ierland  geïmporteerd. Marriët werd er in de ZZ klasse onder andere twee maal Fries kampioen op.  

Toppaarden Ondanks het succes wilde Marriët niet te lang op pony’s blijven rijden. Ze stapte daarom al snel op paarden over. Maar wel steeds in een hoge klasse. Met de toppaarden “Turbulent” en “Viptown” won ze veel prijzen. Op probleempaard Viptown werd Marriët in 2009 onder andere Fries kampoen in de Z-klasse. In februari 2010 pakte ze op Viptown in de ZZ- klasse, na twee barrages, de Friese reserve titel. In de Z-klasse werd ze op “Wardorette J” eveneens tweede. “Dat was tweemaal nét niet, maar toch goed genoeg om me voor het NK 2010 te plaatsen. En dat was het doel.” Emotionele verkoop toppers Uiteindelijk is Marriët alleen met Wardorette J naar het Nederlands kampioenschap geweest. Er kwam een goede koper langs en die heeft zowel Turbulent als Viptown gekocht. Deze paarden lopen nu in Duitsland rond. “Er werd veel geld voor geboden, dat konden we niet meer laten lopen.”

Marriet op Viptown op weg naar de reservetitel ZZ van het Fries kampioenschap 2010.

Hoe snel kan het dan veranderen. “Vorig jaar kon ik Viptown tot vier weken voor het Fries kampioenschap nog niet kwijt voor € 3000,00. Het was een moeilijk paard. Mijn moeder ging er mee aan de slag en haalde me over het op de Friese kampioenschappen toch te proberen. Dat we toen wonnen was zo bijzonder, het was niet te begrijpen. Iedereen was blij en huilde tranen met tuiten.”

De verkoop van deze twee toppaarden was wel emotioneel. “Ik heb van te voren wel een paar slapeloze nachten gehad. Ik vroeg me af waarom ik dit toch deed. Turbulent en Viptown kwamen als jonge paarden en het bleken toppers te zijn. Die paarden deden alles voor me, ‘the sky was the limit’. Ik raakte twee maatjes kwijt, dat voelde als verraad. Turbulent was bij het afscheid steeds aan het hinniken, dat deed hij anders nooit. Het voelde rot hem zo achter te laten. Turbulent was het eerste paard waarmee ik op het hoogste niveau kon optreden.” Door hun goede reputatie komen paarden uit Stal Aristocraat vaak bij topstallen terecht, ook in het buitenland. Eerder werden al paarden verkocht aan de nationale topper Albert Zoer. Er lopen ook paarden rond in Oekraïne.

Nieuwe vlam
Gelukkig heeft Marriët nog goede paarden achter de hand. Er staan ongeveer dertig paarden op stal. Daarvan zijn vier het eigendom van Stal Aristocraat. De andere paarden zijn bij hen gestald door eigenaren en fokkers. “Zij staan volledig achter onze aanpak en geven ons tijd en mogelijkheden om er mee te rijden. Het gaat hen niet zo zeer om het geld.” Marriët heeft nu een nieuwe vlam gevonden in “Vlammetje”. “Ze is erg gretig op de sprong. Dat ziet er spectaculair uit, want er beweegt heel veel. Vlammetje was daarom door de vorige eigenaar moeilijk te rijden. Maar ik kan er erg goed mee overweg. In Koudum won ze al de ZZ-klasse. Ik heb haar gekocht om van te genieten, eigen baas te zijn. Ik ga met haar lekker internationaal starten.”

Onbevangenheid
Het sterke punt van Marriët is de onbevangenheid waarmee ze de ring in komt, ook als het er echt om gaat. Daarbij voelt ze feilloos aan wat het paard aan kan. “In barrages durf ik veel risico’s te nemen. Maar niet elk paard is daar klaar voor. Ik kan zomaar de laatste nul zijn, een foutloos parkoers afleggen door buitenom te rijden en niet kort te draaien. Buitenstaanders begrijpen dat niet altijd. Op een gegeven moment geeft een paard zelf door zijn ritme en oplettendheid aan of er meer kan.”

Killersmentaliteit
Hoewel Marriët goede prestaties levert, ziet ze zichzelf niet als een echte winnaar. “Ik ben ook blij met de tweede plaats op de Friese kampioenschappen. Het is toch weer een prijs voor ons hele team. Een echte killersmentaliteit heb ik niet.” Het halen van de absolute top is voor haar daarom geen reële optie. “Ik heb er wel de paarden en de kwaliteit voor, maar je moet er zoveel tijd en geld in investeren, daar hebben de meeste mensen geen weet van. Per internationale wedstrijd ben je wel € 1000,00 per paard kwijt voor je een meter hebt gelopen.” Haar sportieve ambities zijn bescheiden. “Ik wil gewoon leuk meedoen. Dat mijn tegenstanders in de barrage angst voor mij hebben. En dat ik achteraf de waardering krijg van het publiek en de eigenaren.”

Teleurstellingen
Natuurlijk gaat het ook wel eens mis. “Het recente NK met Wardorette J was een drama. Het paard was niet fit en maakte veel fouten. Ik heb me afgegroet. Erg teleurstellend maar zo kan de sport ook zijn”. Op Umberto reed Marriët eens een perfect kampioenschap, tot in de barrage. “Alles ging goed, tot de negende hindernis. Umberto schrok van een parkoersbouwer en draaide na de hindernis razend snel om waardoor ik eraf lag.”

Soms is een paard ziek of staat ‘met drie benen’ kreupel in de box. Op zulke momenten toont ze haar gevoeligheid. “Dan voel ik mezelf ook kreupel. Daar zit ik wel mee. Ik trek me heel veel dingen heel erg aan.” Maar dan zijn er altijd haar zus en haar ouders om haar te steunen. “Die geven me weer vertrouwen. De huidige eigenaren zijn ook altijd positief en meelevend.”