ACHTERGRONDNIEUWS

De carrière van kaatser Simon Minnesma (35) zit erop. Zondag 21 oktober kaatste hij in Leeuwarden zijn laatste hoofdklasse partij tijdens de uitnodigingswedstrijd op de Oldehovedag. Een voortzetting in België is afgeketst, alle energie wordt voortaan in zijn gezin en de Stichting Score gestopt.

Simon Minnesma, de opslager uit Dronrijp, had zijn kaatscarrière het liefst met een goede laatste wedstrijd afgesloten. Dat zat er niet in. Op de Oldehovedag in Leeuwarden verloor de ‘gentleman’ al in de eerste omloop. Zijn kinderen beloonden hem desondanks met een prachtige bloemenhulde. “Dat was wel heel speciaal”, vond Simon. Verder deed het afscheid hem niet zo veel meer. “Een paar jaar geleden heb ik al besloten op mijn 35ste te stoppen met kaatsen op het hoogste niveau.” Hij heeft dus tijd genoeg gehad om aan het idee te wennen. Simon heeft een heel mooie kaatscarrière achter de rug. Hij won in totaal 76 eerste prijzen, 70 tweede prijzen en 63 maal ging hij met de derde prijs naar huis. Op de PC heeft Simon zeventien maal geacteerd, voor het eerste in 1992, het jaar van zijn doorbraak. In 1995 won hij die wedstrijd der wedstrijden zelfs als koning. Hij werd op het Franeker Sjûkelân ook nog twee maal tweede en twee maal derde.

Simon neemt bloemenhulde van kinderen in ontvangst. (foto: Gert Gort)

Bijna alle hoofdklasse partijen heeft hij wel een keer gewonnen. Er was zelfs een jaar bij dat hij in twaalf finales stond en ook twaalf keer met de krans thuis kwam. Alleen Menaldum en de zondagwedstrijd in Beetgum ontbreken op zijn erelijst. In het eeuwige puntenklassement neemt Simon bij zijn afscheid de 28^ste positie in met 448 punten. Op een internationaal toernooi is hij tweemaal tot beste speler van het toernooi uitgeroepen. “Dat blijft je altijd bij.”

Balgevoel
Dat hij Menaldum nooit kon winnen is jammer. Simon is daar opgegroeid en hij kwam er voor het eerst met de kaatssport in aanraking. Als geboren Groninger (11 mei 1973 in Winschoten) kwam hij als driejarige peuter in Menaldum wonen. Op achtjarige leeftijd werd hij lid van kaatsvereniging “VVV Menaem”. Simon bleek een talent te zijn met een enorm balgevoel. Dat moet hem in de genen zitten. “Het balgevoel heb ik van moeders kant. Zij was zelf goed in gymnastiek, maar haar broer Anne Bouma was een goede kaatser.” Zijn vader heeft hem een atletisch en conditioneel vermogen meegegeven, waardoor hij lang scherp en geconcentreerd kan blijven. Die blonk uit in de atletiek en het schaatsen.

Bij de VVV Menaem heeft hij alle categorieën doorlopen en werd hij in alle selecties opgenomen. “Ik had alleen de pech dat we eigenlijk nooit een echt sterk partuur hadden om de bondswedstrijden te winnen. Daardoor ben ik nooit in aanmerking gekomen voor het ‘klavertje vier’. Dat vind ik wel jammer. Sommige jongens verhuisden wel om zo de ‘Jongensbond’ te kunnen winnen. Dat heb ik nooit overwogen.”

Het balgevoel kwam Simon ook van pas in het voetbal. Die sport beoefende hij in de winter bij Foarût uit Menaldum. “Ik mocht graag voetballen. Ik was geen harde, maar wel een mooie voetballer.” In zijn favoriete positie op het middenveld achter de spits kon hij heerlijk strooien met pasjes. De Friese voetbalbond selecteerde hem diverse malen voor de B- en A-Junioren. Toch besloot hij als 15-jarige A-junior met voetbal te stoppen. “Ik bleef lang klein en had geen body. Fysiek kwam ik daardoor te kort. Daarbij komt dat je concentreren op twee sporten niet lukt als je alles goed wilt doen. Twee of drie dingen half doen ligt niet in mijn aard.” Simon koos toen definitief voor het kaatsen.

Vader belangrijke factor
Simon debuteerde als 17-jarige kaatser in de eerste klasse (nu hoofdklasse). Daarin heeft hij tot zijn afscheid gespeeld, uitgezonderd het seizoen 2004. “Mijn vader is dat jaar overleden en dat heeft me erg aangegrepen. Mijn vader was een belangrijke factor in mijn leven. We konden aan elkaars ogen zien wat we bedoelden. Hij was nooit op de velden, want hij kon de spanning niet aan. Hij volgde alles wel via de radio. Als hij dan hoorde dat ik een prijs had gewonnen ging hij de tuin in. Dan ging het maaien ook wat gemakkelijker.”

Die degradatie (met Folkert van der Wei en Karel Nijman) vindt Simon een smet op zijn carrière. Hij heeft er nog altijd vervelende gevoelens bij. “Er is een spelletje gespeeld”, verklaart Simon met enige stemverheffing, maar zonder namen te willen noemen. In de allesbeslissende wedstrijd ontmoetten de twee overgebleven degradatiekandidaten elkaar in de tweede omloop. De verliezer zou degraderen. Bij de tegenpartij werd de achterinse plotseling ziek. “Auke van der Graaf werd bij geloot, het begon bij hen te lopen en op 5-5 6-4 gingen wij eruit. Hij is nooit ziek geweest en over het bijloten heb ik ook mijn vraagtekens.” Een jaar later promoveerde Simon weer en behaalde 31 punten. “Dat gaf wel aan dat ik in de hoofdklasse thuis hoorde.”

Dierbare herinnering Zijn dierbaarste herinneringen beleeft Simon aan het winnen van zijn eerste klokje, in 1993 in Harlingen. “Volgens afspraak was die voor mijn vader. Ik weet ook nog precies hoe de slagen verliepen.” Met Sake Porte en Tunno Schurer kaatste Simon in de eerste omloop tegen Pieter van Tuinen, André Kuipers en Pieter Tienstra. “We kwamen met 3-0 achter. Toen Sake en Tunno in het perk kwamen zeiden we tegen elkaar: Dan moet het nu maar gebeuren, hé. Daarna begon het te lopen en wonnen we de partij!” De winst in de PC van 1995 is een belangrijk hoogtepunt in de carrière van Simon. Zijn partuur met Sake Porte en Klaas Anne Terpstra was niet direct topfavoriet. “We waren eigenlijk het vierde partuur. Maar we waren die dag in supervorm en sloegen ze er allemaal af.” Simon werd die dag tot koning uitgeroepen. Hij had ook een belangrijk aandeel in de finalewinst. “De finale tegen Johan en Gerben Okkinga en Tunno Schurer wonnen we bij de stand 5-2 en 6-4 op een zitbal van mij.”   Simon Minnesma voor zijn laatste opslag. De herinnering blijft. (foto: Gert Gort)

Vreemde eend
Simon heeft zich lang op topniveau gehandhaafd. Dat heeft hij onder andere bereikt door zijn gedrevenheid. “Het belangrijkste is dat je moet willen winnen. Als je dat niet hebt, dan red je het niet en kun je wel ophouden. Ik wilde in mijn jeugd al hoofdklasser worden en daar lang blijven. En daarin ben ik geslaagd. Als ik iets in het hoofd heb dan lukt dat. Als het links om mislukt, dan ga ik rechtsom.” Daarbij was hij ook een trainingsbeest. ”Trainen is nooit een straf geweest, ik vind het vaak mooier dan de wedstrijden. Ik voel me ook een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik train meer en anders dan anderen, doe veel conditietrainingen met een professionelere aanpak. De meeste hoofdklassers benaderen het kaatsen als ‘gewoon er naast’. Dat vind ik jammer. Als je in de hoofdklasse staat dan telt maar een ding: kaatsen. Voor mij is het een soort levenswijze, waarbij de hele week in het teken staat van de wedstrijden in het weekeinde.” Daarbij krijgt hij alle steun van zijn omgeving. “Mijn hele gezin staat achter mij. Mijn vrouw heeft geen sportachtergrond, maar steunt me altijd.”

Kaatsnap slechtste verandering
Na ruim 25 jaar kaatsgeschiedenis heeft Minnesma een uitgesproken mening over de kaatsnap. “Dat is de slechtste verandering die is ingevoerd. Een bal in elke situatie ‘boppe slaan’ is wel spectaculair, maar het spel gaat er aan ten onder.” Toch is hij er in meegegaan. “Ik moest wel, anders had ik mezelf tekort gedaan.”

Als gevolg van de negatieve ontwikkelingen in de publieke belangstelling zou de KNKB volgens Simon de zondag het beste tot de kaatsdag kunnen promoveren. “Op zaterdag komen erg weinig mensen. Die wedstrijden kun je er beter uitgooien. Het is gewoon jammer dat je maar eens per jaar in een volle arena van de PC kunt optreden.

Stichting Score
In 2003 heeft Simon met zijn trainer André Tolsma de Stichting Score opgezet. Met een organisatie als Rintje Ritsma met zijn schaatsploeg, wilde hij de kaatsers beter laten worden. Daarmee presenteerde Simon de eerste professionele kaatsploeg, een commerciële doorbraak. De gehele organisatie is in vijf jaar uitgebreid tot ongeveer 27 medewerkers. De kaatsers zelf kunnen zich volledig op hun sport richten. “Dat kan, doordat wij een heel team met trainers, wedstrijdcoaches en mental coaches ter beschikking hebben.” Om toe te kunnen treden tot een van de vier ploegen die Score nu heeft, moet de sporter achter de uitgangspunten en de manier van trainen van Score staan.

Stichting Score is gestart met acht sponsors, vijf jaar later doen 82 sponsors mee. Zij verstrekken ongeveer 80 procent van de totale kosten in natura. “Dat doen ze vooral omdat ze achter onze intentie staan. Buiten het kaatsen om organiseren we ook veel activiteiten met en voor onze sponsors. De teamleden zijn daarbij netjes in het pak gekleed, want wij zijn op dat moment het visitekaartje. Bij andere kaatsteams blijft het maar al te vaak bij een bedankje en verder niets.”

De Stichting communiceert naar buiten via een eigen website en een prachtig magazine. Eens per jaar wordt een tachtig pagina’s dik, lux uitgevoerd, full collor blad uitgebracht dat op de jaarlijkse teampresentatie wordt uitgereikt. “Meer edities zijn niet mogelijk. Daar zou je dan fulltime mee bezig zijn. Naast mijn fulltime baan bij UWV in Sneek is dat onmogelijk”

Het toeval wil dat zijn grote voorbeeld voor de opzet van Stichting Score, Rintje Ritsma, zeer recent ook heeft besloten een punt te zetten achter zijn actieve sportcarrière. Simon heeft met Ritsma gemeen dat beiden door de combinatie van uitstraling en wilskracht een interessante persoonlijkheid zijn voor potentiële sponsors. Die eigenschap wil Simon in de toekomst daarom ook meer inzetten voor zijn Stichting. Dat moet dan vooral de nieuwe opleiding van twee jeugdteams ten goede komen. Vanaf het seizoen 2009 ondersteunt Stichting Score een hoofdklasse herenteam (nu nog twee), een hoofdklasse damesteam, en een junioren- en meisjesteam. Een functie als trainer ziet Simon niet direct als zijn roeping. Wel blijft hij vanuit de Stichting kaatsclinics verzorgen.

Trots Zo blijft Simon zeer nauw bij de kaatssport betrokken. Een sport die hem zeer lief is, waarin hij vele mooie jaren heeft beleefd. Waarin hij niets heeft gekregen, maar altijd hard heeft moeten werken om datgene te bereiken wat hij wilde. Hij is daarom ook trots op wat hij heeft bereikt en op de keuzes die hij daarbij heeft gemaakt.       De trotse ‘gentleman’ tussen zijn mede afscheidnemende collega toppers Klaas Berkepas(l) en Auke van der Graaf. (foto: Bernard Pijper)